Gecenin bir yarısında uykularımda akrepler dolaşıyor. Yalnızlık ruhumu sessizce okşuyor. Göz yaşlarımın ortasına bir perşembe gecesinin hüznü düşüyor.
Uzaklardan esen bir rüzgar geziniyor hayal denizlerimin içinde. Dalgalar usul usul vuruyor kalbimin kıyılarına.
Hiç olmamış bir hayatım yolculuğu benimkisi. Varmış gibi geziniyorum kaldırımlarda.
Köşeden çıkacakmışsın gibi bir umutla, pencerene konan kuşu selamlıyorum uzaklardan.
Mevsimler değişiyor, yüzleri değişiyor insanların, zaman akıp gidiyor… Oysa değiştiremiyorum kalbimin üzerindeki yazıları.
Ellerimde değil gözlerin, gözlerin meleklere emanet. Yağmurla birlikte geziniyor gözlerin sonsuzluk okyanusunun üzerinde.
Delilik benimkisi, kendinden geçmişlik…
Yalancı gülümseyişlere saklanmış bir hüzün benimkisi…
Yabancayım senin dışındaki her şeye, bu yabancılık değil mi yüzüme gülücükler takan.
Giremediğim bir hayatın içinden çıkamıyorum sensiz. Seninle başladı tüm dualar gecenin ortasına.
Ve gecenin ortasında bir gül ağacı kaldı bahtıma sensizlikten.
Gülleri kendine ram eden, gönlünü kül eylemiş ben-sizlik. Beni benden uzaklarda bana bırak.
Git!
Bir gözyaşının içine düşmüş perşembe gecesinde, uzak bir hayal ülkesinde yaşayan bana beni bırak…
Ve sessizce git…
Uzaklardan esen bir rüzgar geziniyor hayal denizlerimin içinde. Dalgalar usul usul vuruyor kalbimin kıyılarına.
Hiç olmamış bir hayatım yolculuğu benimkisi. Varmış gibi geziniyorum kaldırımlarda.
Köşeden çıkacakmışsın gibi bir umutla, pencerene konan kuşu selamlıyorum uzaklardan.
Mevsimler değişiyor, yüzleri değişiyor insanların, zaman akıp gidiyor… Oysa değiştiremiyorum kalbimin üzerindeki yazıları.
Ellerimde değil gözlerin, gözlerin meleklere emanet. Yağmurla birlikte geziniyor gözlerin sonsuzluk okyanusunun üzerinde.
Delilik benimkisi, kendinden geçmişlik…
Yalancı gülümseyişlere saklanmış bir hüzün benimkisi…
Yabancayım senin dışındaki her şeye, bu yabancılık değil mi yüzüme gülücükler takan.
Giremediğim bir hayatın içinden çıkamıyorum sensiz. Seninle başladı tüm dualar gecenin ortasına.
Ve gecenin ortasında bir gül ağacı kaldı bahtıma sensizlikten.
Gülleri kendine ram eden, gönlünü kül eylemiş ben-sizlik. Beni benden uzaklarda bana bırak.
Git!
Bir gözyaşının içine düşmüş perşembe gecesinde, uzak bir hayal ülkesinde yaşayan bana beni bırak…
Ve sessizce git…
0 yorum:
Yorum Gönder
Yorumunuz için teşekkür ederim. İzzet KOÇAK