Kalıyorum, At Vuruldu!

Bu sabah atımı vurulmuş olarak buldum. Yolumu açacak silahlarım elimden alındı. Gitmeye dair kurduğum tüm cümlelere yasak konuldu. Kelimelerim elimden alındı. Sözüm sukuta karıştı.

Gitmek ve kalmak arasındaki kara deliğe dalmadan etrafında dolaşıyorum her hecenin. Çare aynalarda ve aynalar sırları aşikar olmasın diye paramparça.

Gitmenin özgürlük, kalmanın esaret olduğu zamanlarda yaşıyoruz artık, oysa kadim kitaplar gitmenin esaret, bir yerde kalmaya mecbur olmanın özgürlük olduğunu söylüyor. Kim, ay ışığının aydınlattığı karanlıkta yanılıyor?

Gitmek için topladığım düşüncelerin darmadağın oldu. Saçıldı sokaklarına bir yarasanın son çığlığıyla sayfalarım. Yarasalar, yasaların koruyucusu oldu. Kelimeler lügatlerden alınıp karanlık dehlizlere kapatıldı. Gece, gündüzden daha muteber oldu.

Kalıyorum, kalmak diye yazılmış kadere, at vuruldu. At vurulunca savaşçı soluklanır, ben bir savaşçı değilim. At vuruldu, kollarım kırıldı.

Kalıyorum, gitmek için düşeceğim yollarıma eşkıyalar pusu kurmuş. Elimde kalan son hazineye göz koymuşlar. Avlarını bekleyen aç kurtlar gibi bekliyorlar ellerine düşmemi. Kalıyorum kalmakta gitmek kadar cesaret istiyor bu şehirde.

Bu şehir benim kalışımda da ayrılışımda da yıkanacaktı karanlık yağmurlarla. Olmadı demek ki düşüncelerim kadar karanlık bir kalbin sahibi değilim. Benim kalışım olacak bu şehrin karanlık bir rüyası. Ve şehir, bu rüyadan uyanmak istediğinde kurtulacak benden.

Simsiyah bir atım ve beyaz bir kılıcım oluncaya dek kalacağım bu şehirde. Karanlık bir buluttan çakan şimşek gibi çakacağım karanlık ruhların karşısında. Yollar açılacak, eşkıyalar dağılacak.

Hayalin verdiği sessizlikle at süreceğim uzak diyarlara. Ama şimdi kalıyorum. Kıyametin habercisi bir susuşla.