Meryem’in Güncesi

Kalemi eline aldı ve içindekileri döktü kelimelere Meryem. Bunu sevmişti, içinde bir tutam gonca olan kelimeler. Bir defterin sayfasında can bulmaya başlamıştı.

Meryem sayfalarda büyüyen gülleri sevmişti. Zamanla sayfalarındaki güllerin kırmızı olmadıklarını fark etti. Bazen beyaz oluyorlardı. Bazen sarı, bazen en koyusundan siyah. Hayatın ne kadar rengi varsa “Meryem’in güncesi”nde de hayatın tüm renklerini sahip güller açıyordu.

Meryem bilmiyordu hayatın tüm renklerini tek renge bulamayı. O hayatın tüm renkleriyle kelimelere dökülmesinin karanlığa açılan bir kapı olduğunu bilmiyordu. O kalbi gibi sanıyordu hayat denen bu manzumeyi.

Bir gün tüm güllerini kopardılar bahçesinin. Eline bir avuç keder bırakıp çekildiler kenara. Oysa onun güzel kalbini göremediler sayfalardaki. Onun bir günlüğe bu kadar mana yüklemesini anlayamadılar. Yıktılar umuda kurduğu tüm düşlerini. Hayata bağlı kalbini yaktılar bir kıvılcımla. Terk ettiler onu kendisine.

Meryem belki yeniden bir günlük tutacak. Ama sayfalarında güller açmayacak Meryem’in. Kelimelerinde tek bir renk hakim olacak. Belki gri, belki turuncu; ama tek bir renk olacak. Gül bahçelerinde dolaşmasa da masmavi bir denize dalacak sessizce.

Ama Meryem yinede yazmaya devam edecek. Yazdıkça kendini tanıyacak, tanıdıkça daha da güçlenecek Meryem.

Ve sonra kimse ona bir kalbi olmasından dolayı acı çektiremeyecek.